زنجیره بحرانی : رويکردي جدید در مدیریت پروژه یا همان داروی قبلی در بسته بندی جدید

رضا گلگون

کارشناس برنامه ريزي و کنترل پروژه ـ شرکت ODCC

دکتر احمد نورنگ

عضو هيات علمي دانشگاه امام حسين(ع)ـ دانشکده فني مهندسي ـ گروه صنايع

واژه هاي کليدي

زنجيره بحراني(CC)،تئوري محدوديتها،مديريت بافر،روش مسير بحراني

چکيده

در اين مقاله ما رويکرد زنجيره بحراني براي مديريت پروژه را تحليل مي کنيم، که آيا همانطور که برخي از مولفان اظهار مي کنند،روش زنجيره بحراني يک پيشرفت عظيم (از زمان معرفي مفهوم مسير بحراني) در مديريت پروژه است؟يا نظر برخي ديگر که مي گويند؛ زنجيره بحراني صرفا شامل همان مفاهيم شناخته شده موجود است که به روش متفاوتي نمايش داده شده است؛ صحيح است؟ اين مقاله روش زنجيره بحراني(CC) و روش مسير بحراني (CP) را به منظور آشکار شدن تفاوتهاي اين دو رويکرد،به طور سيستماتيکي در سه سطح مفهومي مقايسه مي کند.در ادامه،نتيجه مي گيريم که فلسفه پشت سر اين دو رويکرد به طور قابل ملاحظه اي با هم متفاوتند.اين تفاوت به ذهنيت متفاوت مديران و اعمال مديريتي متفاوتي منجر خواهد شد.اصلي ترين تفاوت،به استفاده CC از تئوري محدوديتها بر مي گردد.با توجه به اين تئوري، CC روي بهبود بازدهي و کارايي سيستم متمرکز مي شود و اين کار را با وضع سياستها و قوانين ويژه اي که عمدتا روي مديريت منابع(بويژه در محيطهاي چند پروژه اي که در CP راجع به آن بحث نشده است) متمرکز مي شود،انجام مي دهد.

در پايان نتيجه مي گيريم که اگر چه کاربرد CC پيچيده است،بسياري از ايده هاي آن مي تواند به آساني توسط مديران پروژه ها به کار گرفته شوند.

برای دریافت این مقاله به صورت کامل بایستی عضو سایت باشید!